In de schijnwerpers: Marije en Marlene

Sorteren totdat je handen er zwart van zien!

Moeder Marije Valk (51) en dochter Marlene (24) zijn sinds 6 en 5 jaar vrijwilliger bij de stichting Sintvoorieder1. Vanaf dag 1 werken ze samen op de sorteerafdeling. Ze zijn allebei coördinator inzameling en sortering cadeaus. Marlene heeft zich daarnaast ontpopt als grafisch vormgever. Ze heeft aan een half woord genoeg en maakt de mooiste illustraties en filmpjes voor de stichting. Samen vertellen ze wat hun werk inhoudt en waarom ze dit met zoveel inzet en plezier doen.

Ik spreek de dames in het pakhuis van de stichting. Zelf heb ik een paar uur staan inpakken en geniet nog na van alle leuke cadeaus die ik voorbij heb zien komen. Je zou zo weer in Sinterklaas gaan geloven! Ik moet Marije en Marlene wegrukken van hun werk. In één oogopslag zie ik dat dit een walhalla is voor kinderen. Overal waar ik kijk staat er speelgoed! Met een kop koffie en thee zoeken we de bank op in de zithoek. Dames, vertel eens … Hoe zijn jullie terechtgekomen bij Sintvoorieder1?

Marije: “Jacqueline (van Halem, bestuurslid & coördinator Regio Rotterdam) is mijn buurvrouw en zes jaar geleden vroeg ze me om een keer langs te komen in de toenmalige loods van de ‘Sint’. Ze vroeg me waar ik mee wilde helpen. Ik ben geen goede inpakker dus ik zei dat ik de gedoneerde cadeaus wel wilde uitzoeken. Er stond een berg op me te wachten om te sorteren op bruikbaarheid. Daar ben ik toen aan begonnen en dat paste wel goed bij me. Ongelofelijk wat ik allemaal aantrof! Een bonte berg van hele vieze onbruikbare dingen, spiksplinternieuwe cadeaus en alles wat je ertussen kunt bedenken. Van incomplete puzzels tot speelgoed wat verroest is of allesbehalve van deze tijd. Zo ben ik er langzaam ingerold. Na een jaar kwam Marlene me op de zaterdagen helpen”.
Marlene: “We hebben dit werk altijd met meerdere mensen gedaan, maar nu door de uitbraak van het coronavirus hebben een aantal sorteerders zich afgemeld. We zijn nu nog met z’n drietjes over, mijn moeder, Birgit en ik. De harde kern ”

JANTJE LACHT, JANTJE HUILT
Marije: “Op de sorteerafdeling zien we als eerste de cadeaus die gedoneerd zijn. Voor iemand die nieuw op de sorteerafdeling komt werken is het best moeilijk om in te schatten of iets bruikbaar is óf bruikbaar kan worden. Wij hebben ondertussen al heel wat speelgoed in ons handen gehad en weten precies waar we nog wat van kunnen maken. Zeker in de beginjaren heb ik elk seizoen wel 15 vuilniszakken vol met knuffels mee naar huis genomen om ze te wassen”.
Marlene: “Er zijn eigenlijk maar twee opties als we een tas of doos bekijken met gedoneerde spullen: we gaan ervan lachen óf huilen. Als we gaan huilen, gaat het direct in de container. En geloof ons, dat zijn dan ook echt spullen waar je helemaal niemand meer blij mee maakt!”.

AGENDA OP SLOT
Marije: “Bij ons thuis gaat vanaf september de agenda op slot voor de ‘Sint’. Op de zaterdagen zijn we sowieso aan het werk op de sorteerafdeling, maar naarmate de aankomst van Sinterklaas in ons land dichterbij komt, neemt ook bij ons de drukte toe. In december werken we ook alle avonden. Familie en vrienden weten ondertussen niet beter”.
Marlene: “We hebben in het nieuwe pakhuis echt ons eigen hoekje gekregen. Dat is hartstikke fijn. Je vindt ons direct bij de deur waar alle cadeaus gebracht worden”.

SORTEREN
Marije: “Weet je, we hadden ons in principe voor elk goed doel kunnen inzetten, want het doet er allemaal toe. Dit kwam nu toevallig op ons pad en het voelt goed. We hebben alle twee fijne en warme herinneringen aan het sinterklaasfeest en weten hoe belangrijk een cadeautje is voor kinderen. Kinderen snappen het niet als Sinterklaas hen ‘vergeet’. Zeker op school wil je niet anders zijn dan andere kinderen”.
Marlene: “Het gaat gelukkig wel steeds beter met de cadeautjes die worden gedoneerd. We krijgen steeds vaker nieuwe en hedendaagse spullen die goed hergebruikt kunnen worden. Als eerste kijken we altijd of het schoon, heel en bruikbaar is. Daarna bergen we het op. Alles wordt netjes gesorteerd op meisje/jongen en leeftijd. We krijgen heel veel cadeautjes voor jonge kinderen in de leeftijd van 0 tot 6-7 jaar. Het blijft lastig om cadeautjes te sorteren voor kinderen in de leeftijd van 12-16 jaar. We proberen altijd alles een jaar hoger te sorteren zodat er minder gaten vallen in ons assortiment”.

DOODZONDE
Marije: “Begin dit jaar heeft Marlene een schema gemaakt waarin mensen kunnen zien welke cadeaus voor ons bruikbaar zijn en welke niet. Op deze manier is het helder waar we mee geholpen zijn. Het gaat er niet zozeer om dat ons werk makkelijker wordt door dat schema, maar het is hartstikke zonde als er spullen worden gedoneerd waar we niets aan hebben”.
Marlene: “Als het niet compleet én vies is, gooien we het weg. Als het wel compleet is, maar de verpakking is beschadigd, dan gaat het naar de weggeefwinkel. Spellen die niet compleet zijn of kapot, gaan naar Ikros in Zoetermeer. Zij maken de spellen weer compleet en mensen kunnen deze gratis lenen. Op deze manier wordt er weinig weggegooid”.
 
KOM JE HELPEN?
Marije: “De ruimte op onze afdeling is beperkt, maar we kunnen altijd extra mensen gebruiken. Alles moet namelijk door je handen wat gedoneerd is, óók de puzzels van 1000 stukjes! Elk stukje speelgoed moet je checken. Boeken moeten nagekeken worden, zitten alle bladzijdes erin en zijn ze onbeschadigd? Hetzelfde geldt voor spellen. Je kan het gewoon niet maken dat je een boek, spel of puzzel cadeau geeft en dat het niet compleet is”.
Marlene: “Als je ons wilt komen helpen dan zijn geduld, doorzettingsvermogen en een groot hart voor kinderen de allerbelangrijkste competenties. Je moet in staat zijn om door te pakken en het niet erg vinden om ook dingen te doen die niet leuk zijn. Je handen zijn echt zwart aan het eind van de dag! En ja, je moet het niet erg vinden om er veel tijd en energie in te steken. Wat we onderling delen is de wil om kinderen iets te geven waar ze blij van worden”.

UITDAGING
Marije: “Het helpt enorm als je van niets, iets kunt maken. Net die ene dobbelsteen opsnorren die mist, een kleine reparatie uitvoeren of de wasmachine laten draaien om knuffels, doekjes en speelgoed schoon te maken. Soms is het echt wel moeilijk om te blijven lachen als we alleen maar spullen uitpakken die onbruikbaar zijn. Dan nemen we altijd even pauze, koffie drinken, even uitblazen én weer doorgaan. Gelukkig wordt er ook veel spiksplinternieuw speelgoed gedoneerd”.
Marlene: “Mensen gaan zelfs speciaal voor de stichting winkelen. Er is één echtpaar dat elk jaar voor een groot bedrag nieuw speelgoed koopt. Dat doen ze al jaren. Als ze alles komen brengen wat ze in een jaar hebben verzameld aan nieuw speelgoed, is het ingepakt en gesorteerd op jongen/meisje en leeftijd. Zó ontzettend lief!”.  
 
TROTS
Marlene: “Ik ben er trots op dat we het juist in coronatijd voor elkaar krijgen om al die cadeaus weer te verzamelen, sorteren, inpakken en distribueren. We moeten het met minder mensen doen omdat een vaste groep vrijwilligers zich er niet prettig bij voelt om nu in het pakhuis te werken en natuurlijk omdat we maar met een beperkt aantal mensen in het pakhuis aanwezig mogen zijn. Het is allemaal hartstikke goed geregeld en alle coronamaatregelen worden zorgvuldig uitgevoerd en nageleefd, maar iedereen moet doen waar hij/zij zich goed bij voelt.”
Marije: “Mijn trots op het goede werk van de stichting is dubbel. Ik vind het triest dat deze stichting nodig is. Als je ziet dat Esther (Blom, oprichtster en voorzitter) 10 jaar geleden begonnen is met 200 cadeaus en dat we dit jaar op 11.000 of meer cadeaus uitkomen. De behoefte wordt alleen maar groter. Zeker door de coronacrisis krijgen we alleen maar meer aanvragen binnen”.

VERLANGLIJSTJE
Marije: “Ik wens dat het ons elk jaar weer lukt om te voldoen aan de groeiende vraag. Dat is een wrange wens, want het liefst wil je dat Sintvoorieder1 niet meer nodig is. Dat is voorlopig niet aan de orde, de armoede in Nederland neemt alleen maar toe. Daarom hoop ik dat het ons lukt om elk jaar weer tegemoet te kunnen komen aan alle nieuwe aanvragen. Het is zó belangrijk dat particulieren en bedrijven blijven doneren. Zeker nu in crisistijd is het goed te merken dat mensen het moeilijk hebben”.
Marlene: “Het Sinterklaasfeest ligt onder vuur in ons land en ik hoop van harte dat dit kinderfeest mag blijven bestaan.”

Door Sandra de Snoo, verhalenjager.